اگر به دنبال اطلاعات دقیق درباره «ملا نوشاد دینوری» هستید، در ادامه این مطلب تازهترین اطلاعات، جزئیات و نکات مهم این موضوع را مشاهده خواهید کرد.
در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.
یکی دیگر از نامداران و دانشمندان این منطقه نوشاد دینوری است که همچون ستاره ای درخشان در آسمان قرن سیزدهم روشنایی بخش دیار دینور بوده است . نوشاد از ایل زنگنه بوده است که در روستای گولباغ دینور به دنیا آمده و همانند دیگر عالمان و دانشمندان برای فراگیری دانش و علم به سرزمین های دیگر سفر کرده و پس از فراگرفتن دانش آن عصر به روستایی خود باز می گردد و «ملایی» خود می شود. در عصر او ظلم و ستم های فراوانی از سوی حاکمان آن زمان از جمله نادر شاه افشار و.. به مردمان این سرزمین شده است که ملا نوشاد دینوری نتوانسته در مقابل آن ساکت بنشیند. داستان یا دیوان «دار پیره دار»مشهور به «دار پیره دار» نوشاد دینوری که آن را در زمان نادرشاه افشار تالیف کرده است که به راستی کمتر کسی می تواند این چنین آگاهانه و دانشمندانه وقایع گذشتگان و شرح حال آنان را به زیبایی با لهجه ی (گوران- هورامی) همچون تصویرگری باتجربه و دانا به تصویر کشیده است. او در این داستان و دیوان علاوه بر شرح حال پهلوانان و جنگ گریزهای که در شاهنامه فردوسی به آنان اشاره شده، تحولات و رویدادهای دیگر تا زمان نادر شاه افشار و و شاه طهماسب صفوی پسر شاه سلطان حسین را هنرمندانه و با زیبایی بیان کرده است .
«داری جنگیان» یعنی درختی که تمام جنگهای ایران از زمان سیامک تا زمان نادر قلی افشار در کنار آن اتفاق افتاده و آن درخت کهن شاهد همه ی این وقایع بوده است. و کسی هم نمی داند که این درخت را چه کسی و چه زمانی نشانده است. عزیز محمد پور در مقدمه دیوان نوشاد دینوری بنام داری جنگیان مشهور به داری پیره دار این درخت را همان درخت چنار کهنسال روستای عبدالمحمد دینور می داند.
چند بیت آخر چیروکی داری جنگیان نوشاد دینوری:
نوشاد: ئه مانه ن، ویت مه در، نـه، غه م په ی جیفه ی دونیا، زیاد بو، یـا، که م
دونیا، بی وه ره ن، ئه صله ش،برباده ن: ئـــه وله، کــه سیگه، وی بـــاده، شادن
ئـهرگهنجت پـربوو، وینهی سهلم وتوور گیز، مـالو، سامان، مهوردی وه گــوور:
ئه ندرزم یــه سه، په ی دونیــا دوســان دونیاده میکه، چون، شــارو، بووســان:
ده وران، مه ویردو، وینه ی چرخی طور کــه س مالی دونیا ، نه برده ن وه گـور
برچسب:
نویسنده: حامد جعفری